De kracht van liefde is een uitdrukking die mensen soms gebruiken, maar de echte ervaring is het meest geweldige dat je je ooit kunt wensen. Ik was gezegend met een wonder dat zich aandiende als een sterke energie die direct door me heen bewoog. Het was niet alleen een sterk gevoel van liefde voor een andere persoon, maar een ervaring van zelf de liefde te zijn en eenwording met een zogenaamde andere persoon. Op het moment dat het gebeurde, wist ik precies wat ik moest doen en zeggen.

Dus, hoe verscheen dit wonder van liefde? En hoe zag het eruit in het verhaal van de wereld? De dagen voor het wonder, voelde ik me agressief. Ik zocht en bad voor een andere manier. Op de dag van het wonder, vond ik een manier om vreugdevol te zijn en ik bleef bidden voor een wending.


Ik ging naar m’n werk en er was een consultatie afspraak voor studenten gepland. Studenten mochten hiervan gebruik maken en het uur had een specifieke bedoeling. Een student kwam de ruimte binnen, maar hij liet een totaal andere energie zien. Hij leek ongeïnteresseerd in het doel van de afspraak en was een beetje aan het provoceren. Hoewel ik met hem praatte, kon ik niet vaststellen wat er met hem aan de hand was. Vanbinnen bleef ik voor hulp vragen in deze situatie.


Ondanks mijn pogingen, merkte ik dat we alleen maar meer in spanning terecht kwamen en zelfs een soort strijd. Uiteindelijk bleek dat hij naar de afspraak was gekomen met een andere opdracht wat niet het doel van de afspraak was. Ik vroeg een andere collega om bij de studenten te zitten en vroeg deze student om naar mijn kantoor te komen. We spraken over de andere opdracht en zijn vragen daarover. Ik zei dat het me speet hoe onze ontmoeting gestart was. Ik vroeg hem hoe het met hem ging en hij vertelde me dat hij eerder op die dag slecht nieuws had ontvangen: een dorp in zijn thuisland in het Midden-Oosten was verwoest. Van het ene op het andere moment begon een sterke energie door me heen te stromen en er was zoveel liefde. Ik voelde dat ik alleen nog liefde was en het voelde alsof hij deel van mij was. Het is moeilijk te beschrijven, maar het was alsof ik zijn moeder was of alsof “mijn” moederliefde hem totaal vulde. Hij begon te huilen en hij zei dat hij nooit huilt.



Ik begon tegen hem te praten over vergeving en dat hij de oorlog in zichzelf moest beëindigen. Ik zei dat hij wist waartoe wraak zou leiden en dat hij moest kiezen voor liefde. Ik wist precies wat ik moest zeggen. Ik zei dat ik om hem gaf, maar het voelde alsof dit vanuit een hele andere en diepere plek in mijzelf kwam dan normaal. Hij bleef huilen en sorry zeggen over hoe onze afspraak was begonnen. Terwijl de tranen bleven stromen, stak hij zijn hand uit om de mijne te schudden als een vredesaanbod en een teken van verontschuldiging. Ik voelde net zoveel berouw als hem en zag de verlosser in hem, omdat we beiden in dat moment de strijd en agressie die in ons was, los konden laten. Ik was zo ontzettend dankbaar voor deze ontmoeting. De verhoogde staat van liefde in mij bleef voortduren, ook na onze ontmoeting.




Er was eens een meesterschilder. Zijn naam? Rembrandt van Rijn. Maar als je denkt dat zijn meesterschap drie eeuwen geleden uit de lucht kwam vallen, dan zit je er totaal naast. Natuurlijk, Rembrandt had talent, maar hij had ook maar liefst twee meesters voordat hij zelf uitgroeide tot een meester. (Saillant detail: Rembrandt portretteerde zichzelf ooit als apostel Paulus.)


Ergo, als iemand met Rembrandts talent twee meesters had, dan borrelt de vraag op: ‘Wat is de waarde van een meester?’ Wel, nog niet zo lang geleden ging iedereen die een vak wilde leren in de leer bij een meester. Dat was en is nog steeds de enige manier om een vak en zijn fijne kneepjes in de vingers te krijgen. Nog iets verder terug in de tijd was er bijvoorbeeld de sjamanistische traditie waarbij de sjamaan zijn leerling herkende - en omgekeerd - wat het begin was van wat wij nu een lange reis zouden noemen; de reis naar naar meesterschap.


Het idee van het hebben van een meester is dus niet zo vreemd, en zeker niet zo oud, dat zo’n relatie broodnodig is om zelf meesterschap te bereiken. Maar in het westen is deze traditie nagenoeg verloten gegaan. Scholen trainen hun studenten zonder de essentie en de waarde van het hebben van een meester te incorporeren.


Die ontwikkeling heeft geleid tot vreemde blikken in onze samenleving als je vertelt dat je een spiritueel pad volgt en een leraar hebt die (een staat van) meesterschap heeft bereikt. Terwijl wij toch een perfect rolmodel hebben in Jezus. Tweeduizend jaar geleden was Jezus ook zo’n leraar. Hij was en is tot op de dag van vandaag iemand waarvan je op elk moment kunt besluiten: dat is mijn meester; hem wil ik volgen.


Hoe ik het zie is dat Jezus’ zijn ultieme initiatie aan het kruis plaatsvond. Hangend aan het kruis zei hij tegen zijn Vader: ‘In Uw handen beveel ik mijn geest.’ Ik spreek van ultiem, omdat dat moment een moment van volledige overgave was.


Luister, leer en volg waren de drie stappen die Jezus nam op zijn pad naar meesterschap. Luisteren naar de Heilige Geest, daarna het leren van de les en tot slot deze les in de praktijk brengen.


Door Jezus hoeven wij niet langer de kruisgang te maken. Dat is ook zijn meesterschap. Want toen Jezus zichzelf gaf voor de verlossing van zijn broeder, deed hij dat voor de Zoonschap. Jezus werd vergeving en verdreef alle duisternis zijnde het Licht van de wereld.


Maar voor Hollywood is dat niet dramatisch genoeg. Dus, iemand als Mel Gibson’s maakte een film The Passion of the Christ waarin Jezus een typisch Amerikaanse held is die, terwijl hij de pijn verbijt en vecht met de duivel, bijna knock-out gaat, maar ten slotte toch als overwinnaar uit de strijd komt. Maar wat hij werkelijk demonstreert is dat er geen dood is door zijn opstanding en verrijzenis.


Opvallend in Jezus’ kruisgang is het geloof van twee vrouwen. Zijn opstanding deelt Jezus als eerste met beide Maria’s. Markant, vanwege de patriarchale staat van de wereld. Maar Jezus maakte dat alles niets uit. Ik denk dat hij deze vrouwen uitkoos vanwege hun hartvolle devotie aan hem. Aan Jezus de meester.


Nog een keer terug naar het kruis. Ook hangend aanhet kruis toont Jezus zijn meesterschap, zijn laatste lessen in zachtmoedigheid. Hij dacht nog aan het welzijn van zijn moeder na zijn dood. Hij vroeg om vergeving voor zijn beulen. Hij troostte de crimineel naast hem aan het kruis.


Meesterschap getuigt van de overwinning van de zachte krachten. Lucebert dichtte niet voor niets: Alles van waarde is weerloos.


Frans Vermeulen





“God is groot! Maar je hebt echt die plek in je denkgeest nodig waar je meester voor jou binnen de droom het allerbelangrijkste is. Omdat meesters het op zich nemen om jou eruit te leiden. Hun leven is aan jou toegewijd. En waar ben jij aan toegewijd? Het is hoogst uitzonderlijk dat meesters bereid zijn die rol te spelen. Dus misschien moet je eens goed bij jezelf te rade gaan waarom je de relatie met een meester hebt zoals je denkt die te hebben. Wat ik heb geleerd is dat er niets waardevoller is; de mogelijkheid die het iemand biedt die niet ontwaakt is om zich te verbinden met een ontwaakt iemand en zichzelf op die manier honderden levens van pijn en lijden te besparen …”