De ervaringen van een "beginneling"
Op 25 december ben ik naar een remembering event gekomen in Valkenburg, nogal zenuwachtig omdat ik geen flauw idee had, wat ik kon verwachten. Ik ben helemaal achteraan gaan zitten, een beetje verstopt, althans dat dacht ik.
Het eerste wat mij opviel was de directheid, oprechtheid en betrokkenheid van iedereen.Rananda heeft toen verschillende anekdotes verteld uit zijn leven, waarvan er ééntje mij heel in het bijzonder geraakt heeft. Het was het verhaal van een man waarmee hij samen moest werken om de lichten te installeren van bijeenkomsten. Deze man had nogal een 'attitude' en op een bepaald moment besloot Rananda hem toch daarover aan te spreken. Tot zijn grote verbazing antwoordde de man: Je hebt helemaal gelijk, maar kun je nagaan als het al vervelend is voor jou, hoe vervelend het moet zijn voor mij om zo door het leven te gaan. Op dat moment was dit exact hoe ik door het leven ging, ik had me dus blijkbaar toch niet zo goed verstopt. Tot kort na de middag heeft de zorgvuldig opgebouwde muur rond mij stand gehouden. Rond de middag voelde ik me al heel erg ongemakkelijk en kort na de middag, tijdens de stille meditatie is die muur definitief ingestort.
Ik kan niet exact zeggen wat nu juist de doorslag gegeven heeft:
De anekdotes van Rananda, de oprechtheid en liefde die haast tastbaar in de lucht hing,of waren het de broeders die mij toch niet veroordeeld hebben, niettegenstaande dat ik op dat moment zeker geen positieve energie in de aanbieding had, waren het de vreugdevolle gezangen,
of het dansen, op een bepaald moment kon ik echt niet langer verstoppertje spelen.
Het verschil tussen wie ik dacht te zijn, of voordeed te zijn en wie ik echt ben, kon op dat moment niet groter zijn. Ik ben in die paar uren met al m'n schaduwkanten geconfronteerd geweest dat was helemaal niet prettig. Ik was er letterlijk niet goed van.
De tweede keer was zaterdag 7 april, nu was ik al heel wat meer op m'n gemak en heb met volle teugen genoten van deze dag. Ik ben me bewust geworden dat ik nog steeds m'n hart niet volledig geopend had voor de mensen rond mij en het viel me ook op hoe belangrijk het is om niet te oordelen. Ik kan hier nu m'n hele levensverhaal niet gaan vertellen maar er zijn wel degelijk redenen geweest die ooit voor mij belangrijk waren om me te gaan gedragen zoals ik het deed. Het belangrijkste was dat ik er niet op afgerekend werd, ik moest me niet verdedigen, en dat gevoel van, het is ok zoals het nu is, is heel belangrijk geweest om te snappen dat ik me eigenlijk helemaal niet moet verdedigen, tegen wie, tegen wat ? Dankzij die twee dagen in Valkenburg is niet alleen heel mijn kijk op de wereld maar ook mijn manier van handelen veranderd.
Ik heb de sprong genomen, waar ik ga landen ?
Ik wil hierbij iedereen van harte bedanken om dit te mogen meemaken.
Filip Demuynck
